Przyjęcie
Do Kliniki Medycyny Paliatywnej mogą być przyjmowani pacjenci z następującymi rozpoznaniami (w nawiasie kody ICD 10 jednostek chorobowych):
- Choroba wywołana przez ludzki wirus upośledzenia odporności - HIV (B20-B24)
- Nowotwory (C00-D48)
- Następstwa zapalnych chorób ośrodkowego układu nerwowego (G09)
- Układowe zaniki pierwotne zajmujące ośrodkowy układ nerwowy (G10-G13)
- Stwardnienie rozsiane (G35)
- Kardiomiopatia (I42-I43)
- Niewydolność oddechowa niesklasyfikowana gdzie indziej (J96)
- Owrzodzenie odleżynowe (L89)
Pacjent musi posiadać skierowanie do oddziału medycyny paliatywnej (kod 4180).
Celem ustalenia przyjęcia prosimy o kontakt telefoniczny z sekretariatem Kliniki:
22 502 20 56 (w godzinach 8.00 - 15.00)
Nasza lokalizacja:
Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus – Uniwersyteckie Centrum Kliniczne WUM
Adres: ul. Lindleya 4, 02-005 Warszawa
Budynek główny, blok D (wejście z lewej strony głównego budynku szpitala, na prawo od kościoła)
Na parterze znajduje się sekretariat Kliniki oraz pokój lekarski, natomiast oddział na pierwszym piętrze.
Czym jest opieka paliatywna?
Opieka paliatywna jest to opieka nad osobą z chorobą przewlekłą zagrażającą życiu lub w znacznym stopniu ograniczającą życie, wymagającą leczenia objawów fizycznych i psychicznych będących następstwem tej choroby lub jej leczenia. Zapewnia również wsparcie w obszarze potrzeb społecznych i duchowych, z poszanowaniem odrębności kulturowych i seksualności, ma na celu uśmierzanie cierpienia i optymalizację jakości życia pacjenta oraz jego najbliższych. Prowadzona jest niezależnie od aktywności choroby oraz leczenia modyfikującego jej przebieg, na wszystkich jej etapach, a także po śmierci chorego w odniesieniu do osób najbliższych.
Opieka paliatywna polega na leczeniu objawów ciężkich chorób, a diagnostyka ograniczona jest wyłącznie do zakresu wymagającego leczenia objawowego. Chorzy mają zapewnione leczenie bólu, duszności i wszystkich innych objawów fizycznych. Otrzymują także wsparcie psychologiczne oraz duchowe.
Pacjenci w schyłkowym okresie przewlekłej choroby mają zwykle wyczerpane możliwości leczenia choroby, ale można uśmierzyć ich przyczyny cierpienia. W fazie terminalnej choroby nie wykonuje się reanimacji oraz nie przedłuża czasu umierania.